Dziesiatki dziaŭčatak u kaściumach pčołki Mai, impetna machajučy šarykami, strojnym šychtam prajšlisia pa minskim praśpiekcie Niezaležnaści i vulicy Kazłova z zuchavatymi rečoŭkami: «Raz, dva, try, čatyry piać, pačynajem zdabyvać!». La ŭvachodu ŭ Pałac Mastactvaŭ u zabrałach (peŭna, simvalizujučy abaronienych pčalaroŭ), samavita taŭklisia siarednieviečnyja rycary, a ŭ siaredzinie budynku chor u čornaj carskaj formie śpiavaŭ pra jamščyka i patrebu kazaka ŭ dobrych koniach. Hetak siońnia ŭ Minsku pačaŭsia kirmaš «Śviet miodu i zdaroŭja».
Niama čaho kazać — miod byŭ usialaki-rozny: kiprejevy, ablapichavy, javaravy i jadłaŭcovy. Akramia miodu biełaruskija i rasijskija manastyry prapanavali inšuju pčalarskuju pradukcyju: vosk, prapolis i leki dla sustavaŭ. Da miadovaj tematyki prymazalisia handlary juvielirnymi azdobami z nahetulki padobnaha da zastyłaha miodu burštynu, a taksama zusim užo nie datyčnyja da miodu handlary letnimi sukniami. Pobač stajali stendy «Biełaja Ruś — siastra Sierbii», jakija raspaviadali pra parušanyja bambardavańniem NATO sierbskija cerkvy. Babuli, asnoŭnyja naviednicy kiramaša, spraŭna dzialilisia adna z adnoj svaimi receptami samarobnych lekaŭ ź miodu.
Kirmaš «Śviet miodu i zdaroŭja» praciahniecca da 16 žniŭnia, to bok taksama prypadzie na Miadovy Spas, jaki pravasłaŭnyja śviatkujuć 14 žniŭnia.
Ciapier čytajuć
Mužčyna ŭ minskim mietro łapaŭ dziaŭčat, z vyhladu padletkaŭ, i pakazvaŭ im pachabnyja žesty. Jaho zatrymali7
Kamientary