«Jeretyk»: u biełaruskim prakacie idzie topavy chorar z vysokaduchoŭnymi dyskusijami
Niadaŭna vyjšła ŭžo znakamitaja «Substancyja», a ciapier u biełaruskich kinateatrach idzie «Jeretyk» (Heretic) z Chju Hrantam. My pahladzieli stužku — niebanalny film žachaŭ.
Dźvie maładyja misijanierki-marmonki, siastra Barns i siastra Pakstan, abychodziać damy ŭ sprobie naviarnuć jak maha bolš ludziej u svaju vieru. Adzin z punktaŭ u ich prahramie — spadar Ryd, anhličanin, jaki raniej vykazaŭ žadańnie daviedacca pra marmanizm padrabiaźniej.
Dziaŭčaty prychodziać da jaho dachaty, i Ryd litaściva zaprašaje ich uvajści. U pakoi pachnie čarničnym pirahom, Ryd vietlivy i ŭśmiešlivy, jon z achvotaj padtrymlivaje hutarku pra relihiju i demanstruje cikaŭnaść da duchoŭnaha. Zdavałasia b, usio cudoŭna, voś tolki ŭ peŭny momant robicca zrazumieła: syści z domu Ryda budzie składaniej, čym zdavałasia misijanierkam, a sam jon — vielmi niebiaśpiečny čałaviek. Anhličanin prapanuje dziaŭčatam vyprabavać ich vieru, ale vybiraje dla hetaha dosyć ekzatyčnyja mietady.
Rolu Ryda ŭziaŭ na siabie Chju Hrant, niekali adzin z hałoŭnych halivudskich pryhažunoŭ, jaki ŭ apošni čas pieražyvaje nievialički reniesans u karjery. Vy mahli, naprykład, bačyć jaho ŭ «Vonku» (Wonka) — stužcy kanca 2023-ha, dzie Hrant syhraŭ śmiełuju dla byłoha seks-simvała rolu umpa-łumpy, burklivaha karlika ź zialonymi vałasami, u jakoha skrali kakava-baby.
Ciapier Hrantu dastałasia rola, dzie jon, u paraŭnańni z «Vonkam», narešcie moža prajavić svaju charyzmu — a my pamiatajem jašče z časoŭ kinasahi pra Brydžet Džons, što na heta Hrant jašče jak zdolny. Tak jon stvaraje Ryda — abajalnaha złodzieja ź pierakanalnaj uśmieškaj i dobrymi zmorščynkami vakoł vačej, jaki nie admaŭlajecca ad hetaj uśmieški navat tady, kali spravy ŭ filmie pierachodziać ad vakołduchoŭnych sprečak da kadraŭ sapraŭdnaha choraru (i takoje ŭ stužcy budzie).
Ale zahadka Ryda nie tolki ŭ hetym. U Hranta atrymaŭsia hieroj, jaki spałučaje vonkavy spakoj i, zdajecca, absalutnuju narmalnaść sa słovami i dziejańniami, jakija ŭ inšym vypadku prymusili b nas sumniavacca ŭ čałaviečaj adekvatnaści. Adnak u Ryda hetyja kroki ŭ bok šalenstva narastajuć pastupova, tak što chtości z hledačoŭ, mahčyma, znojdzie ŭ siabie zhodu z peŭnymi dumkami ekscentryčnaha anhličanina.
U hetaj paradaksalnaści bačny adbitak stylu A24 — kinakampanii, jakaja vypuściła «Jeretyka». A24 viadomaja aryhinalnaściu stužak, i lepšyja ź ich časta pakidajuć paśla siabie prysmak dy žadańnie pašukać adkazy na pastaŭlenyja pytańni. Takimi byli «Zona intaresaŭ», «Bo baicca» i «Kit», u niečym heta datyčyć i «Jeretyka» — praŭda, usio zaležyć ad taho, kim dla vas akažacca spadar Ryd.
Maładyja aktrysy Chłoja Ist i Sofi Tetčer taksama dobra spracavali ŭ svaich rolach misijanierak dy jašče pakazali ich takimi čałaviečnymi. Marmonki ŭ «Jeretyku» ŭ niečym bolš jeretyčnyja za hałoŭnaha hieroja, ale jany demanstrujuć jamu inšy bok relihii — nie kantrol, ale kłopat i luboŭ adno da adnaho. Sprava tolki ŭ tym, chto jaki bok abiraje.
Kali vy nie ŭ nastroi dumać pra duchoŭnaje, «Jeretyk» vam taksama moža być cikavym. Tak, pryjdziecca pačakać, pakul vysokija hutarki sastupiać miesca prastory sapraŭdnaha choraru, ale kali hety momant pryjdzie, uzrovień žachaŭ budzie pierakanaŭčy.
Pry hetym scenarysty zakidvajuć nas sałataj z roznych idej: tut i paraleli pamiž roznymi relihijami, i paraŭnańnie suśvietnych relihij z hulnioj u «Manapoliju», i ideja pra toje, što my žyviom u simulacyi, i šmat inšaha.
Film dobra bałansuje pamiž hutarkami pra vysokaje i choraram, dy i niabłaha pracuje jak zabaŭlalnaja stužka, a na desiert zastajecca jarki Chju Hrant, jaki vyciahvaje saboj hetuju historyju na inšy ŭzrovień. Tamu «Jeretyk» stanie fajnym vybaram na viečar — kaniečnie, kali vy zhodnyja na film žachaŭ.
«Naša Niva» — bastyjon biełaruščyny
PADTRYMAĆCiapier čytajuć
«Ty ŭ nas u Biełarusi!» — «Ja mamu tvaju ja*aŭ». Hościu z Ałtaja nie spadabałasia zaŭvaha za kinuty ŭ centry Minska niedakurak28
Kamientary