Vydaviec adrazu spytaŭ: kniha, spadziajusia, nie pa-palesku?
Alaksiej Dzikavicki napisaŭ pryhodnicki raman. Pra heta eks-žurnalist «Biełsata» paviedamiŭ u svaim fejsbuku.
«Vybačajusia, što nie pra nadzionnaje, ale nie mahu nie padzialicca — skončyŭ siońnia pisać knihu! Pryhodnicki, tak by mović, raman: Pinsk 80-ch/90-ch, kachańnie, mižvajennaje Paleśsie i taksama paleskija čaraŭnicy, Varšava, śpiecsłužby, «palityčnaje» vykradańnie — usio na fonie chard-roku i praźmiernaj kolkaści fiłasofskich razvažańniaŭ hałoŭnaha hieroja.
Pieršaje pytańnie ad patencyjnaha vydaŭca: «Ale kniha, spadziajusia, nie pa-palesku?» Nie, hetym razam pa-biełarusku (nu ŭstaŭki paleskija, viadoma, ońde je) i, Bohu dziakavać, nie vieršy (nu dobra, tolki niekalki).
'Apošniaja kropka pastaŭlenaja (što za pačućcio, kali nadychodzić HETY momant — ufff! — nikoli raniej nie pieražyvaŭ ničoha padobnaha), ale praca jašče nie skončanaja — vyčytka, papraŭki, pamyłki, apiski… Nie mieła baba kłopatu, karaciej», — napisaŭ jon.
Alaksiej Dzikavicki — aŭtar knih «Ońde», «Połešuk 2.0 / Poleszuk 2.0» i «Śvitumuzyka».
Ciapier čytajuć
U Biełarusi množacca placoŭki dla tancaŭ na śviežym pavietry — pahladzicie, jak adpalvajuć razam moładź i piensijaniery ŭ Sierabrancy2
Kamientary