Błohier Jaŭhien Lipkovič zmahajecca za abiastłuščany kiefir, palić knihi Mikałaja Čarhinca, chodzić u futbołcy «ZaKolu!», viadzie papularny błoh i niepakoicca za šmatviektarnaść i pryncyp adnaho akna. Najbolšuju ŭvahu hramadskaści pryciahnuła rehularnaja akcyja Lipkoviča, padčas jakoj u Sievastopalskim parku jon paliŭ knihi staršyni praŭładnaha sajuza piśmieńnikaŭ.
Jakuju muzyku słuchaje samy viasioły i epatažny błohier Biełarusi?
«Ja vielmi lublu aryju Mahdaleny z
Pink Floyd — heta nazaŭždy. Ja pamiataju, jak my za savieckim časam jeździli kampanijaj na pieršy kancert Pink Floyd za niejkija fantastyčnyja ceny, navat dla «Łužnikoŭ». Ja vielmi lublu ich, a rastłumačyć čamu — niemahčyma. Asabliva lublu pieśniu z alboma The Dark Side of the Moon.
Heta našaja lubimaja siamiejnaja pieśnia. Na kožnaj siamiejnaj uračystaści my sprabujem jaje praśpiavać. Dla nas «Saŭka dy Hryška» — jak tost. Pieršy tost — «za dam, jakija tut prysutničajuć», druhi — «za dziaciej, jakija tut prysutničajuć», treci, jak vodzicca, — ŠOS, a ŭ jakaści čaćviortaha my ź cieściem zaciahvajem «Saŭku dy Hryšku» — kaža Lipkovič.
«Retranślatary vyklučyć, źniać i pakazać nam, što jany źniatyja». Zialenski patłumačyŭ, čamu pastaviŭ ultymatum i što maje zrabić Minsk27
Kamientary