Apivoška, ź ciažkimi nastupstvami načnoj pahulanki na tvary, raspaviadaŭ svajmu siabru žudasnuju historyju pra svoj vizyt na «Dažynki». Piša błohier Laškoŭ.
Voś i adhrymieli «Dažynki». Učora z ranku ŭ hramadzskim transparcie narod aktyŭna abmiarkoŭvaŭ rečyckaje śviata i łajaŭ Ułaść.
Apivoška, ź ciažkimi nastupstvami načnoj pahulanki na tvary, raspaviadaŭ svajmu siabru žudasnuju historyju pra svoj vizyt na «Dažynki». Jon ź niejkich krynicaŭ daznaŭsia, što na «Dažynkach» buduć nalivać darmovaje piva. Uzradavany takimi pierśpiektyvami jon zhurtavaŭ siabroŭ dy znajomych, dy paimčaŭ na Rečycu. Jany navat jak zakonapasłuchmianyja «hraždany» nabyli sabie kvitki na ciahnik kab nie sapsavać sabie ŭražańni i nastroj ad raptoŭnaj strečy z kantralorami. Ale abiacany ałkaholny Edem sustreŭ niepryvietliva… Piva nie nalivali. ŽACH!!!!! Hrošy i čas zhubili! «Heta — Trahiedyja!» — padrachavaŭ ṕjanička. Daviałosia im viartacca ŭ Homlu, pić vodku i aburacca hetym «złačynstvam».
Niejkija medyčnyja pracaŭniki sprabavali vyznačyć ahulny pamier dažynkaŭskich «investycyjaŭ» i prychodzili da vysnovy, što braznuli šmat hrošaj. A dzie padvyška zarobkaŭ dla biudžetnikaŭ? Dzie kampiensacyja za rost koštaŭ i inflacyju? Dzie? Niama i naŭradci budzie! A što b jany… Ni Dažynki, a maleńkija trahiedyi.
Kamientary