Dziaŭčyna pahadziłasia vyručyć siabroŭku-nastaŭnicu i ciapier vinnaja banku 3100 rubloŭ

— Jana pracuje nastaŭnicaj. Patelefanavała mnie i paskardziłasia, što sabrała z baćkoŭ 1000 rubloŭ, kupiła na ich dapamožniki dla dziaciej, a baćki ŭzbuntavalisia i zapatrabavali ŭsiu sumu nazad. Siabroŭka skazała, što patrebnyja hrošy, što jana ŭžo patelefanavała ŭsim siabram, svajakam, ale nichto dapamahčy nie moža. Na toj momant my ŭžo niekalki hadoŭ blizka kantaktavali. Viadoma, ja vyrašyła padtrymać čałavieka.

Siabroŭka ŭžo znajšła arhanizacyju, dzie na mianie hatovyja byli aformić mikrapazyku, mnie treba było tolki padjechać u peŭnaje miesca z pašpartam. My žyli ŭ roznych haradach, i ja pajechała ratavać jaje.

Dziaŭčaty sustrelisia i razam pajechali brać mikrapazyku ŭ niejkaj niezrazumiełaj arhanizacyi. Schiema pazyki vyhladała dziŭna: dziaŭčyna pavinna była ŭziać u kredyt telefon za 2300 rubloŭ, addać jaho peŭnamu čałavieku, a toj adrazu ž uručyŭ by joj 1200 rubloŭ najaŭnymi. Damovilisia, što pahašać usie płaciažy budzie siabroŭka.

— Kožny miesiac jana pisała mnie, što zapłaciła, i prymacoŭvała fota čeka, tamu ja była spakojnaja. Adnak praź niekalki tydniaŭ mnie pryjšoŭ list ad banka z patrabavańniem pahasić usiu sumu doŭhu, bo pa kredycie nichto nie płacić.

Pavialičyć

Dla mianie heta było niezrazumieła: jak heta nichto nie płacić, kali ja bačyła čeki? Patelefanavała siabroŭcy. Jana skazała: zapazyčanaść uźnikła z-za taho, što hrošy pieraličvalisia z karty inšaha banka. Płaciež «zatrymaŭsia», ale chutka ŭsio budzie dobra.

Niejak u dzień avansu Hanna zajšła ŭ kramu pa pradukty, na kasie zachacieła apłacić tavary svajoj kartaj, ale płaciež nie prajšoŭ: niedastatkova srodkaŭ. Dziaŭčyna zajšła ŭ internet-bankinh i ŭbačyła, što bałans na jaje kartach — minus 3100 rubloŭ.

— Ja była ŭ šoku. Patelefanavała ŭ bank. Tam mnie parekamiendavali źviarnucca ŭ adździeł prymusovaha vykanańnia. Na toj momant ja ŭsio jašče vieryła, što siabroŭka vykonvaje svajo abiacańnie.

Pavialičyć

Paźniej u adździele prymusovaha vykanańnia ŭdałosia damovicca, kab z Hanny źniali nie ŭsiu sumu adrazu, a častkami, zabirajučy pałovu zarobku na praciahu paŭhoda. Siońnia doŭh pahašany.

— Akazałasia, što nijakich dapamožnikaŭ siabroŭka nie kuplała, choć i praŭda sabrała z baćkoŭ hrošy.

Kali padumać, to baćki ž adekvatnyja, nie stanuć patrabavać hrošy za nabytyja dapamožniki. Ja daviedałasia, što ni ŭ jakich siabroŭ-svajakoŭ dapamohi jana nie prasiła, tolki ŭ mianie. Raśpisku my nie składali, tamu źviartacca ŭ sud sensu niama. Ja kazała joj: «Praź ciabie ŭ mianie prablemy, płaci choć kolki». Jana adkazvała: «Tak-tak, abaviazkova», — i ničoha nie vypłačvała.

— Čamu vy vyrašyli dziela inšaha čałavieka pajści na takija achviary: pajechali ŭ inšy horad, uziali kredyt pa niezrazumiełaj schiemie?

— My blizka kantaktavali niekalki hadoŭ, ciaham usiaho hetaha času jana mianie padtrymlivała. Ja čałaviek emacyjny, a jana zaŭsiody mianie vysłuchoŭvała. Kali jana patelefanavała mnie i paprasiła hrošaj, ja adrazu stała dumać, jak ža mnie joj dapamahčy. U vyniku jana nie skazała mnie navat «dziakuj» i zabłakavała mianie.

• 1
• 0
• 7
• 9
• 0
• 6
• 11
• 0