Babaryka: Kalehi, jakija dali pakazańni suprać mianie, nie zmohuć patłumačyć, čamu heta zrabili, kab nie stracić pavahu ŭnukaŭ
U novym vypusku TOKu Viktar Babaryka prakamientavaŭ matyvy, jakija mahli padšturchnuć fihurantaŭ spravy Biełhazprambanka dać suprać jaho pakazańni i pajści na ździełku sa śledstvam.
Razam ź Viktaram Babarykam pa «spravie Biełhazprambanka» prachodzili jašče siem čałaviek. Šeść ź ich zaklučyli dasudovyja pahadnieńni sa śledstvam, pryznali vinu i dali pakazańni suprać jaho. Čamu tak adbyłosia?
«[U majoj situacyi] heta byŭ moj vybar [iści ŭ prezidenty]. U ich heta nie ich vybar. (…) U ich jość padstavy ličyć mianie vinavatym u tym, što ź imi zdaryłasia. Heta dobry matyŭ dla taho, kab dać pakazańni suprać mianie».
Sam ža siabie jon nie vinavacić u tym, što zrabiŭ.
«Ja zrabiŭ toje, što ličyŭ patrebnym. Tamu ŭ mianie niama pačućcia viny. Biezumoŭna, jość pačućcio adkaznaści. Ale heta nie pačućcio viny».
Druhim važnym faktaram, jaki moh paŭpłyvać na fihurantaŭ spravy, na dumku Babaryki, staŭ cisk z boku siłavikoŭ:
«U kahości zatrymlivali dziaciej. Kahości nie puskali da doktara. Kamuści abiacali, što jaho śmiarotnyja chvaroby zastanucca bieź jakich-niebudź [lekaŭ]. Było šmat rečaŭ, jakija faktyčna prymušali ludziej rabić toje, što jany rabili. U hetym sensie ja mahu skazać, što sistema Kamiteta dziaržaŭnaj biaśpieki z punktu hledžańnia psichałahičnaha cisku vielmi daskanałaja.
I kali heta nakładajecca na razumieńnie taho, što ty apynuŭsia ŭ hetaj situacyi nie pa svajoj voli, a nibyta z-za kahości inšaha, to heta, napeŭna, i padšturchoŭvaje ludziej rabić toje, što jany robiać».
Adkazvajučy na pytańnie, ci ličyŭ jon hetych ludziej svaimi siabrami, surazmoŭca adznačyŭ, što ŭsprymaŭ ich najpierš jak kaleh.
«Paniaćcie «siabar» dla mianie vielmi składanaje. Ja nie mahu nazvać ich svaimi siabrami. My — kalehi. I ŭ hetym sensie dla mianie vielmi važny momant: nivodzin ź ich sa mnoj u majoj łaźni nie paryŭsia. My parylisia [razam ź imi] ŭ łaźniach, ale ŭ mianie doma nie było nivodnaha ź ich. Heta šmat što značyć».
Na pytańnie, ci padaŭ by jon im ruku, Viktar Babaryka adkazaŭ stanoŭča, dadaŭšy:
«Na žal, jany mnie nie praciahnuli».
Niahledziačy na heta, jon kaža, što zachoŭvaje pavahu da hetych ludziej. Razam z tym dadaje:
«Ja z vysokaj stupieńniu ŭpeŭnienaści mahu skazać, što jany razumiejuć: z punktu hledžańnia marali jany nie zmohuć svaim unukam rastłumačyć, čamu jany heta zrabili, kab nie stracić pavahu svaich unukaŭ».
Babaryka vybačyŭsia za svaje słovy pra Kraŭcova i skazaŭ, što jaho mahli niapravilna zrazumieć
Babaryka turemščykam: «U mianie było, ciapier niama, ale jość šaniec, što budzie. A ŭ vas nie było, niama i nie budzie. I ŭ vašych dziaciej nie budzie»
Babaryka: Kali b my pieramahli — vajny va Ukrainie nie było b
Babaryka raskazaŭ, čamu pierad vybarami nie šukaŭ padtrymki ŭ Rasii. I jak jaho chacieli zvolnić ź Biełhazprambanka za łozunh «Žyvie Biełaruś!»
Ciapier čytajuć
Prapahanda rychtuje hramadstva da zahadkavaj «praciahłaj kamandziroŭki» Łukašenki39
Kamientary