Nasta viadzie na «Budźmie» litaraturny prajekt «Smaleńnie viepruka», hraje ŭ teatry, robić padkasty «Tutaka»
Jaje debiut u efiry adbudziecca ŭ subotu, 20 červienia. Pracavać jana budzie ŭ pary z Valeram Rusielikam.
U intervju «Biełsatu» Nasta pryznałasia, što joj krychu strašna.
«Strašna… Vielmi! Praŭda! Ja nie bajusia žyvoha efiru, nie bajusia raspaviadać i dzialicca dumkami, a voś zadavać pytańni — heta inšaje. Heta bolš žurnalisckaja praca. A ja nie žurnalistka pa adukacyi. Tamu dla mianie heta vielizarny vyklik. I ŭ peŭnym sensie — tak, heta varjactva, kaniešnie».
«Mahčyma, ja dzieści raskryjusia, budu bolš havarkaja. Ja i tak havarlivaja, u mianie žyvaja mimika, i ja aktyŭna słuchaju. Heta, znoŭ-taki, prafiesijny navyk. I mnie padajecca, što musić štości z hetaha atrymacca», — raskazała jana.
«Karaciej, ja pakul nie viedaju, što atrymaje ad majho prychodu «Biełsat», ale ja viedaju, što atrymaju ja. Mnie vielmi chočacca choć niejkaj kamunikacyi ź biełarusami ŭ Biełarusi. Ja razumieju, što nie budu atrymlivać adtul fidbekaŭ. Ale ja viedaju, što ŭ Biełarusi «Biełsat» hladziać. Patajemna, padpolna. Potym čyściać braŭzier, ale hladziać. Moža, takich ludziej nie tak i šmat, jak chaciełasia b, bo heta niebiaśpiečna, ale jany jość. Vieru ŭ heta. Moža, heta troški ružova, ale nichto nie zabaraniaje nam maryć», — miarkuje dziaŭčyna.
Jana kaža, što teledośvied u jaje byŭ.
«Ja kaliści viała ranišniuju prahramu na haradzienskim telebačańni. Ale jana vychodziła ŭ zapisie. Niekalki efiraŭ napierad zapisvali. Zusim inšaja sprava. Nu i heta była Horadnia — nie treba było nikudy dabiracca. Ale pryznajusia, ciapier hetyja paŭtary-dźvie hadziny, kali ty znachodzišsia ŭ darozie ź Biełastoku [jana žyvie ŭ Biełastoku — NN] ŭ Varšavu ci naadvarot — heta čas, kali možna trochu padumać ci pačytać. Da hetaha ŭ mianie prosta nie było času na refleksiju»
Jana taksama raskazała, što letaś narešcie realizavała svaju daŭniuju ideju i stała viadoŭcaj padkastu, jaki robicca ŭ fundacyi «Tutaka».
«Ja viadu razmovy ź biełarusami Biełastoččyny. Možna skazać namacała trochu prafiesiju žurnalista. Bo mnie heta cikava. Ustupać u dyjałoh, jaki nikoli nieviadoma kudy ciabie zaviadzie. Tamu i tam — starannaja padrychtoŭka da hieroja», — raskazała jana.
Ciapier čytajuć
«Biada, na vialiki žal, užo stupaje na paroh Siniavokaj». Ultymatum Zialenskaha Łukašenku: što budzie dalej?74
Kamientary