Saryčiev V. Mih — i sud́ba. Minsk, 2004. — 352 s.
Letaś najbolšyja spartovyja ŭzrušeńni biełarusam padaravali bieraściejcy. Heta pieramoha na stometroŭcy ŭ Atenach Julii Nieściarenki, a taksama kniha bieraściejskaha žurnalista Vasila Saryčava «Imknieńnie — i los». Pry kancy hodu Biełaruskaja asacyjacyja spartovaj presy pryznała knihu najlepšym prajektam hodu.
«Imknieńnie — i los» składajecca z 97 raździełaŭ-historyj, časam vielmi trahičnych, z žyćcia viadomych i nia vielmi biełaruskich spartoŭcaŭ. Časam traplajucca apoviedy pra patryjarchaŭ savieckaha sportu ź inšych respublik ci suśvietnych zorak — Mikałaja Staraścina, Marcinu Chinhis, Valeryja Łabanoŭskaha. Hierojami knihi stali nia tolki čempijony — tut jość miesca i historyjam pra talenavitych spartoŭcaŭ, jakija z toj ci inšaj pryčyny nie damahlisia pryznańnia, słavy, hrošaj, medaloŭ.
Prajekt Saryčava, jaki naradziŭsia na staronkach «Priessboła», unikalny. Heta praca ŭsiaho žyćcia jaje aŭtara.
Mahčyma, pa pračytańni knihi ŭ niekaha z čytačoŭ uźniknie adčuvańnie taho, što aŭtar nastalhuje pa daŭno minułych beeseseraŭskich časach. Ale heta, chutčej, sum pa ŭłasnaj maładości. A dobra viadoma, što spartovyja hieroi maładości kožnaha z zaŭziataraŭ byli značna lepšymi i macniejšymi za sučaśnikaŭ.
Kniha Saryčava razam z apoviedam pra losy atletaŭ stvaraje niepaŭtorny kantekst ulubionaha aŭtaravaha miesta — Bieraścia. Darečy, Saryčaŭ, jak i Nieściarenka, nie źbirajecca nikudy źjaždžać ź Bieraścia. Choć u stalicy jon napeŭna byŭ by zapatrabavany.
Źmicier Pankaviec
Ciapier čytajuć
«Biada, na vialiki žal, užo stupaje na paroh Siniavokaj». Ultymatum Zialenskaha Łukašenku: što budzie dalej?83
Kamientary