«Chto bačyŭ nad Mienskam źjavu: u niebie nibyta tysiačy zorak prapłyli». Tłumačym
«Ci bačyŭ chto tolki što nad Mienskam źjavu: u niebie nibyta tysiačy zorak prapłyli ŭ bok Radaškavič, Maładziečna», — spytaŭsia ŭ subotu 19 žniŭnia adzin čytač «Našaj Nivy».
«Ja nie viedaju, moža jašče chto ź mienčukoŭ bačyŭ, ale dzieści a 22:20 u niebie pabačyŭ šmat błakitnych kropak, jakija mihcieli j ruchalisia ŭ bok poŭnačy… Nikoli ŭ žyćci takoha nie bačyŭ… Nijakaha šumu nie było ŭ niebie. Žyvu na Asanalijeva», — napisaŭ nam inšy čytač.
Moža być, heta redkaja astranamičnaja źjava, zapytalisia my ŭ astranoma Viktara Małyščyca.
«Najbolš imaviernaja viersija — vinavataje viasielle. Ciapier nie tolki kitajskija lichtaryki puskajuć, ale ŭ modu ŭvajšli šaryki, napoŭnienyja hielijem, unutr jakich ustaŭlenyja maleńkija dyjody, jakija mihciać. Ja adnojčy sam bačyŭ ich i adrazu złaviŭ siabie na dumcy, što takoje lohka pierabłytać z NŁA. Na karyść majoj viersii havoryć toje, što siońnia akurat subota, kali pa ŭsim horadzie viasielli babachajuć fiejervierkami», — adznačyŭ astranom.
Kali hielijevyja šaryki z dyjodami ŭźnimajucca vysoka, jany mihciać, niby zorki, pakul nie źlatajuć u daleč.
Kamientary