Vialiki patop

Zalevy, zalevy, zalevy. Jany iduć biaskonca, navodziačy na šalonuju dumku — ci nie pačaŭsia novy suśvietny patop? Fieljeton Lolika Uškina.

Centr Minsku. Tut staić kaŭčeh. Kala trapu vialikaja čarha. Čynoŭnik uvažliva sočyć, kab na bort nie trapiŭ jaki zajac.

Padychodziać žančyna i mužčyna.

Čynoŭnik: Vy chto?

Mužčyna: Puchavickija zabojcy.

Čynoŭnik: Tak, pašukajem vas u śpisie pasažyraŭ (čytajučy śpis): psichołah, prync, praktołah, puchavicki zabojca… Aha, jość! Dobra. Nastupny.

Padychodzić nastupnaja para.

Mužčyna: My pradstaŭniki elektaratu .

Čynoŭnik: Tak, hladzim u śpis. Jość. Na bort, pliz. Stop. A što heta ŭ vas u rukzaku? Pładova‑iahadny napoj «Sadočak»? Vy čytali instrukcyi? Tam ža jasna napisana — z saboju brać nie bolš za litr. Tak, ja razumieju, što vandravać 40 dzion. Nie pałožana…

Mužčyna (źviartajučysia da žančyny): Słuchaj, moža, nachran hety kaŭčeh? Pajšli, jašče paśpiejem uziać.

Čynoŭnik: Pačakajcie! Jak ža tak? Vy nie možacie admovicca… Ładna. Tolki pić vyklučna ŭ kajutach.

Mužčyna i žančyna padymajucca na pałubu.

Čynoŭnik (sam sabie): Parušeńnie, a što rabić: biez elektaratu my nie adbudujem mocnuju i kvitniejučuju Biełaruś.

Čujecca pieršy hudok.

Padychodzić mužčyna.

Čynoŭnik: A ty čaho adzin? Cytuju dyrektyvu «Ab patopie»: na kaŭčeh buduć uziatyja pa dva najlepšyja pradstaŭniki kožnaj prafiesii, kab paśla patopu nie tolki raźviazać demahrafičnaje pytańnie, ale i zachavać pracoŭnyja tradycyi.

Mužčyna: Sprava ŭ tym, što ja drapavy bieret, a drapavych bieretaŭ u spadnicach nikoli nie było.

Čynoŭnik: M‑da, situacyja. A ŭ vas jość niejki siabra, jaki taksama ŭładalnik biereta?

Mužčyna: Nu jasna! Brateła moj! Razam na Kaŭkazie zarablali. Vasiem zavuć.

Čynoŭnik: Supier! Mianiajcie jamu poł. Voźmiem jak Vasilinu.

Mužčyna źbiahaje. Hučyć druhi hudok.

Da čynoŭnika padychodzić jašče adna para.

Mužčyna: Zdaryłasia niejkaja pamyłka. My — najlepšyja znaŭcy dziaržaŭnaj ideałohii. Šmatviektarnaść, stabilnaść, biurakratyja nie projdzie i ŭsio takoje. Nas spačatku abrali, a potym čamuści vykraślili.

Čynoŭnik: Tak. Sprava ŭ tym, što na kaŭčeh biaruć tolki najlepšych. Našto im mazhi pudryć. Zamiest vas my ŭziali paračku bajkieraŭ.

Mužčyna i žančyna: Źlitujciesia! My nie chočam pamirać.

U čynoŭnika zvonić mabilnik.

Čynoŭnik: Tak, Noj Ryhoravič, słuchaju. Pasadka amal zavieršanaja. Što? Navošta apazicyjanieraŭ? A kab, kali što jakoje, było na kaho… Supier ideja! Tym bolš što ŭ mianie ŭžo jość kandydatury. Słuchajusia! (źviartajučysia da ideołahaŭ). Hej, vy! Nam tut treba dva niačesnyja. Kali zhodnyja, šurujcie na karabiel.

Mužčyna i žančyna, skandujučy «Nie — namienkłaturnaj pryvatyzacyi!», biahuć pa trapie.

Čujecca treci hudok.

Lolik Uškin

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0