Валянцін Стэфановіч: «Там было цяжка, але і тут няпроста». Ліст без адказу да Алега Гулака

«Прывітанне, Алежка, прывітанне, сябра.

Вось ужо тры месяцы як я на волі. Так, скончыўся нарэшце гэты, здавалася б, бясконцы сезон серыялу пад назвай «жыццё». Засталіся ў мінулым казённыя зялёныя сцены, змрочна-халодныя камеры ШІЗА, непрыемна-безвыходны лязгат замкоў на «тармазах» ды самотныя ночы пад «луной». Павандраваў я багата. Амаль усё мне паказалі: і зону, і крытую, і кічы, і буры. Рознага я, браце, пабачыў і рознага пачуў. На ўсё жыццё хопіць, ды ўзгадваць не хачу.

Ён быў нялёгкім для мяне, гэты сезон. Але ты ведаеш, жыву я спакойна, сумленне маё чыстае. Я ўсё вытрымаў, усё, што выпала на долю маю, нікога ні аб чым не прасіў, літасці ні ад каго не чакаў, нікога не здаваў і не падстаўляў.

Карацей, нікому не верыў, нікога не баяўся, нічога не прасіў. Усё як мусіла быць. Ты ж мяне ведаеш — я аматар класікі.

А зараз іншае кіно. Там было цяжка, але і тут няпроста. Самае галоўнае, ведаеш што мяне цярзае і згрызае, — ці не дарма гэта ўсё было? Ці не дарэмна жылі мы, ці не дарэмна жылі вось так? Няма адказу, і ты мне ўжо не адкажаш. А так усё выдатна: траўка зялёная, сонейка яснае і польскае неба над галавой такое блакітнае. Як дома амаль. Усё цудоўна, толькі мне чамусьці не весела. І ведаеш, у адну і тую ж раку двойчы не ўвойдзеш. Гэта праўда. Цячэ яна, рака, уносячыся ўдалеч за далягляд. Яна, рака, на нас не зважае, пакідаючы ўсё далей і далей на беразе тых, каго мы любілі, каго ўжо няма з намі побач і ніколі ўжо не будзе.

Толькі зараз прачытаў твае словы на мае 50 гадоў. Тады я іх не мог прачытаць і пачуць — тоўстыя муры Пішчалаўскага змрочнага замку не прапускалі іх да мяне. Дзякуй, дружа! Зараз гэта гучыць асабліва каштоўна для мяне і так трагічна.

Сумна тут без цябе, без тваіх дасціпных жартаў, лёгкасці і непунктуальнасці, разважлівасці і мудрасці. Усім нам цяпер так не хапае тваіх досведу і ведаў. Часам лаўлю сябе на думцы, што так шмат хацеў бы распавесці табе і так шмат нагодаў пасмяяцца ў нас было б. Ты ведаеш, там я таксама шмат чаго смешнага і абсурднага бачыў. Ды, ты, мабыць, здзівішся, але я зусім не ўжываю алкаголь. Але не ўсё так трагічна, не хвалюйся, рок-н-рол я, як і раней, паважаю і слухаю. Шмат чаго тут цікавенькага з’явілася за гэтыя пяць гадоў.

На гэтым буду завяршаць. Ты там не сумуй, пабачымся яшчэ. Шкада, што так мала ты пагасціў тутака, з намі. Але як ёсць. Давай, мне ўжо трэба ісці. Далей сваё кіно здымаць».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0