Мара каля возера Нарач. Як сям'я з Мінска ператварае стогадовую хату ў аграсядзібу
Трохі больш за год таму сужэнцы Аляксандр і Яна купілі дом у вёсцы Мікольцы Мядзельскага раёна. Зямля тут нятанная — адбіваецца суседства з возерам Нарач, перлінай Беларусі. Плануецца, што гэта мясцовасць стане не толькі іх асабістым месцам сілы, але і ў будучыні аграсядзібай. У Нарачанскім краі попыт на адпачынак і пражыванне стабільна высокі, таму чакаецца, што ўкладанні апраўдаюцца, піша Kraj.by.
З Мінска ў вёску
Пара жыве ў Мінску, але кожную вольную хвіліну стараецца правесці ў сваёй вясковай хаце. За год Аляксандр і Яна ўжо выканалі каласальны аб'ём працы: абнавілі падмурак, перакрылі дах, памянялі дзверы і вокны. Унутры гатовыя падлога, столь, сцены — працы ўклалі шмат. Участак у 25 сотак таксама паступова прыводзяць да ладу.
Сямейны падыход
Аляксандр многае робіць сваімі рукамі. Яна — ідэйная натхняльніца і верная памочніца. Разам з імі ў будучым райскім гняздзечку гаспадарыць васьмігадовая Кіра.
Усе работы цягнуць немалыя грошы з бюджэту сям'і, калі не сказаць, што амаль усе. Але чаканні і мара таго вартыя.
Аляксандр прызнаецца: «Каб рэалізаваць мару, часам патрэбна здаровая доля вар'яцтва».
Мара пра сваю хату ў роднай вёсцы
Для Аляксандра вёска Мікольцы — родныя мясціны. Тут знаходзіцца хатка ягонай прабабулі — старая, вясковая, але такая родная. Бацькі выкарыстоўваюць яе як лецішча.
Ідэя купіць сваю хату спела ў маладога чалавека з дзяцінства. Ён кожнае лета праводзіў на вёсцы. Калі пачаў сустракацца з Янай, прывозіў яе сюды, і кожны раз яны захапляліся: «Як жа тут класна!»
«Два гады таму, чарговы раз з'язджаючы, я адчуў такі сум… Не хацелася з'язджаць, і ўсё. Трэба нешта сваё, бо бабуліна хата — гэта так, пагасцяваць. І мы загарэліся: хочам сваю хату», — успамінае Аляксандр.
Сужэнцы доўга шукалі хату ў інтэрнэце, але хацелі купіць менавіта ў гэтай вёсцы, нягледзячы на тое, што цэны тут «кусаюцца». Гэты дом выставілі на продаж, і аб'ява вісела проста на фасадзе. Гэта заўважыў і расказаў Аляксандру яго дзядзька, так сужэнцы і знайшлі свой будучы куток.
«Калі купілі хату, па дакументах яна была прыкладна пяцідзясятых гадоў. Суседзі прыйшлі знаёміцца, сталі расказваць, і аказалася, што палова хаты — нават большая яе частка — некалі стаяла праз дарогу, у вялікай сям'і, яшчэ да вайны. Пасля смерці бацькоў браты вырашылі раздзяліцца, і адзін з іх перанёс палову хаты сюды, на наш цяперашні ўчастак. Гэты зруб 1924 года, а пасля вайны дабудавалі яшчэ частку, вось ён і стаіць ужо больш за сто гадоў», — расказвае Аляксандр і адзначае, што раней рабілі якасна і на стагоддзі.
Пачатак работ па аднаўленні
Для вясковага струхлелага і старэнькага будынка цана была даволі высокая, але калі меркаваць па месцазнаходжанні і па рынку нерухомасці, то адэкватная. Попыт на адпачынак у гэтых месцах высокі, асабліва ў летні сезон.
«Гэта будзе месца, куды мы будзем прыязджаць адпачываць. Ну і, магчыма, яно дапаможа трохі адбіць укладанні — для сябе, але з выгадай», — дзеляцца планамі гаспадары.
Хату вырашылі не зносіць, а аднаўляць.
«Каб ведаў я тады, што лягчэй пабудаваць новую… Але сцены засталіся, мінімальная аснова была. Падмурак прыйшлося падліваць. Дах можна было не мяняць, але мы псіханулі — памянялі. З будаўнічымі работамі дапамагаюць майстры, мясцовыя хлопцы і сваякі, можна сказаць, усёй вёскай. Калі параўноўваць з Мінскам, цэны на работы тут таннейшыя, але ўсё адно цягнуць прыстойна».
Метадам спроб і Google у дапамогу
«Калі мы прыйшлі на ўчастак, ён увесь быў у платах, увесь участак падзелены — раней людзі любілі ўсё гарадзіць. Стаяў вялікі свіран — цэлы комплекс. Зразу мы яго знеслі і спалілі. З мэбляй тая ж гісторыя: старую вынес — нікому не патрэбна, прыйшлося адправіць на вогнішча. Падмурак рабілі па-старому: пакінулі старыя камяні, выкапалі вакол іх траншэю, замянілі ніжнія вянцы і залілі бетон літарай «П». Падмурак атрымаўся бетонны, а пад ім — валуны па 150 кілаграмаў.
Аляксандр не будаўнік, прызнаўся, што часцяком звяртаецца да ўсёведнага Google. Часткова шкадуе, што не звярнуўся да прафесіяналаў або праекціроўшчыкаў, бо часткі памылак і лішніх выдаткаў можна было б пазбегнуць.
«Робіш, а потым разумееш — можна было прасцей. Але вочы гараць, рукі робяць: хочацца хутчэй».
Рамонт выйшаў за межы першапачатковага бюджэту
Гаспадары залілі падмурак і вырашылі зрабіць цёплую падлогу. З жонкай удвух усё ўклалі: уцяпляльнік, трубкі, і нават Кіра дапамагала. А потым аказалася, што электрычная лінія ў вёсцы старая, і цёплую падлогу яна не пацягне. У тэорыі можна было б паставіць кацёл, але ён будзе працаваць на мяжы магчымасцяў.
Пакуль усё стаіць пад бетонам, трубкі ляжаць — як задзел на будучыню. Паводле інфармацыі гаспадара, праект замены электрасеткі ёсць у найбліжэйшыя гады. Застаецца спадзявацца і чакаць.
Аздабленне хаты плануюць зрабіць дрэвам. Прыбіральня і душ усярэдзіне ўжо цалкам функцыянуюць.
Яшчэ гаспадар расказаў, што ўжо перавысілі планаваны бюджэт, і неаднаразова.
«Думалі, пойдзе тысяч з 15 даляраў. Зробім толькі касметычны рамонт, памяняем вокны і ўнутры абстаноўку, ваду правядзем. Потым пачалося: падлогу трэба мяняць, а чым слаць? Можна і цёплую падлогу пакласці. Адно чапляецца за другое, вырашылі рабіць капітальна. У першапачатковыя лічбы не «ўлезлі» — ужо дваццаць патрацілі», — дзеляцца сужэнцы.
Як будоўля змяняе рытм і дае задавальненне
— Аляксандр, памятаеце той самы момант — калі вырашалі, браць гэты дом ці не? Ці адольвалі сумненні і як іх перамагалі?
— Каб дасягнуць мэты, патрэбна доля вар'яцтва. Мы адкінулі рацыянальнасць, пралікі — усе гэтыя «а раптам не атрымаецца?», «а колькі грошай трэба?», «а ці пацягнем?» Можа, гэта і няправільна, але гэтыя думкі трэба адсекчы і проста кінуцца ў бой. Калі ты ўжо ўвязаўся — шляху назад няма. І тое, што мы ўжо зрабілі, натхняе рухацца далей. Таму ўсё атрымліваецца.
А ў цэлым… Жыццё, вядома, змянілася. Калі становішся ўладальнікам хаты і ўчастка — гэта пастаянная праца, іншы рытм. Я не ляжу на канапе і ведаю, што ў выхадныя я пры справе. Кручу нешта, нашу, ламаю, па меры сіл будую. Так я перазагружаю галаву ад асноўнай працы. І, ведаеце, для мяне гэта кайф. Так, гэта пастаянны рух, але ў ім і ёсць жыццё. Калі робіш нешта рукамі і бачыш вынік сваёй працы — гэта натхняе і дае сапраўднае задавальненне.
Аляксандр вядзе ў тыктоку блог «Крок за крокам». Ён расказвае пра будаўніцтва хаты і дзеліцца мноствам цікавых падрабязнасцяў гэтага працэсу.
Так рэцэптаў беларускіх страў яшчэ ніхто не здымаў ВІДЭА
«Навошта нам вёскі па тры чалавекі?» Пётра Пятроўскі прапануе звозіць пенсіянераў з малых вёсак у аграгарадкі
Мужчына з інваліднасцю не мог знайсці працу ў вёсцы — у Threads выправілі сітуацыю за пару дзён
У Іўеўскім раёне ўначы згарэла аграсядзіба. Недакурак кінуў сам гаспадар
Беларускі падлетак вядзе тыкток пра жыццё на хутары і сабраў амаль 400 тысяч падпісчыкаў
Цяпер чытаюць
Гістарычныя +40,4°C у Пінску — гэта толькі разагрэў. Беларусь уваходзіць у новую кліматычную эру і на вачах стане лесастэпам14
Каментары